NawiÄ…zanie wiÄ™zi z miejscem, które jest jednym z fundamentów tożsamoÅ›ci czÅ‚owieka, Å‚Ä…czy siÄ™ ze stwarzaniem przez niego prywatnych miejsc duchowych wypeÅ‚nionych emocjami, osobistÄ… historiÄ… i doÅ›wiadczeniami, odwoÅ‚ujÄ…cych siÄ™ do osobistych wartoÅ›ci i wydarzeÅ„ życia. Dla zachowania poczucia ciÄ…gÅ‚oÅ›ci tożsamoÅ›ci czÅ‚owieka i jego „bycia w Å›wiecie” nadawanie znaczenia miejscom indywidualnym jest równie ważne dla tworzenia jego duchowoÅ›ci jak miejsca duchowe odwoÅ‚ujÄ…ce siÄ™ do doÅ›wiadczeÅ„ ogólnoludzkich (Tuan, 19977 za: Manzo, 2003) Jest to zarówno „maÅ‚a historia”, miejsca „Å›wiÄ™te” dla lokalnej spoÅ‚ecznoÅ›ci (Hester, 1993 za: Manzo, 2003), utworzone na przestrzeni lat i doÅ›wiadczeÅ„. Tego typu miejsca stajÄ… siÄ™ nieodÅ‚Ä…cznÄ… częściÄ… tożsamoÅ›ci grupowej spoÅ‚ecznoÅ›ci Muranowa reprezentujÄ…c ważne i niezbÄ™dne dla niej wartoÅ›ci: maÅ‚e, lokalne sklepy, system wewnÄ™trznych podwórek, cechy architektoniczne przestrzeni (patia, okna, kolumny, Å‚uki), Opera Kameralna, „przesuwany koÅ›cióÅ‚”: „to jest to miejsce, o którym mówiÄ™, to miejsce wspaniaÅ‚e, to miejsce absolutnie magiczne, najpiÄ™kniejsze gdzie nie tylko jest wspaniaÅ‚e architektonicznie, ale także artystycznie…” (Aneta, 60 lat). Na obszarze Muranowa istnieje również siatka osobistych miejsc duchowych, „miejsc emanujÄ…cych pamiÄ™ciÄ… dla indywidualnych osób” (Madurowicz, 2004) obdarzonych wymiarem czasowym, z którymi Å‚Ä…czy nas zwiÄ…zek emocjonalny:, „ja mam takie poczucie, że to jest jakaÅ› moja okolica, jakaÅ› część mnie” (Magda, 24 lata); „to jest na pewno moje miejsce, tutaj siÄ™ czujÄ™ jak u siebie w domu, jak wracam po imprezie czy po wakacjach czy nawet po zajÄ™ciach to z uÅ›miechem, czujÄ™, że to jest moja przestrzeÅ„.” (Robert, 29 lat); „z jednej strony kojarzy mi siÄ™ to z historiÄ… no, bo znam historiÄ™ dosyć dobrze tego miejsca, ale chyba bardziej znaczÄ…ce dla mnie sÄ… skojarzenia takie moje osobiste, moje osobiste, że tÄ™dy szedÅ‚em, nie wiem, parÄ™dziesiÄ…t razy zimÄ…, latem, jak wÅ‚aÅ›nie wiosna przyszÅ‚a, jak wszystko kwitÅ‚o, teraz prawie w maju i dźwiÄ™k wÅ‚aÅ›nie tego dzwonu z tego koÅ›cioÅ‚a.” (Robert, 29 lat)