Tadeusz Antoni Mostowski herbu Dołęga urodził się 28.9.1766 r. w Warszawie. Był synem Pawła Michała (zm.1781) i Anny Rozalii z Hizlerów (zm.1791) córki Jana wojewody mińskiego (dziś Białoruś). Wcześnie osieroconymi dziećmi: Tadeuszem i Józefem zaopiekował się podkomorzy Joachim Chreptowicz, dbając o ich wychowanie i późniejszą karierę. Młody T. Mostowski uczył się najpierw w warszawskim Collegium Nobilium, następnie studiował rolnictwo w Niemczech, Szwajcarii i Francji. Interesował się też prawem i administracją. Ok. 1787 r. poślubił Annę Barbarę Olimpię Radziwiłłówną (ok.1762 - przed 1833), ex-małżonkę Augusta Dominika Przeździeckiego, znaną ze swoich zainteresowań polityką i literaturą. Małżeństwo nie było udane i po latach uległo rozpadowi. Dopiero po rozwodzie w 1802 r. Mostowski ożenił się ponownie. Tym razem wybranką została Maria Potocka (1780-1837) starościanka kaniowska, wdowa po Michale Szymanowskim. Z M. Potocką  hrabia miał pięcioro dzieci: Tadeusza, Józefę, Izabelę, Pelagię i Różę.
Anna Barbara Olimpia zaś po rozwodzie wróciła na Litwę gdzie w pełni oddała się pisarstwu, stając się prekursorką powieści sensacyjnej i kryminalnej na gruncie polskim. W latach 1806-1809 powstały jej najbardziej znane utwory m.in.: Matylda i Daniło,  Strach w zameczku, Zamek Koniecpolskich.
Po powrocie do kraju z peregrynacji naukowych T. Mostowski, na początku 1790 r., zatrudnił się jako asesor w sądzie kryminalnym. Młody podstoli wyszogrodzki, 29,09. 1790 r. awansował na kasztelana raciąskiego. Zaliczano go do zwolenników nowej konstytucji, pod którą złożył swój podpis 3 maja 1791r. Już od stycznia 1791r., wraz z przyjaciółmi wydawał własnym nakładem Gazetę Narodową i Obywatelską. Redakcja pisma mieściła się w domu kasztelana w Warszawie przy ul. Bielańskiej 602. Pismo ukazywało się w stolicy od 1.01.1791r. do 4.08.1792. Było organem zwolenników reform ustrojowych i ostro zwalczało konserwatywny obóz szlachecki. Twórców gazety scharakteryzowano słowami: Julian Niemcewicz [Józef] Weyssenhoff, [Tadeusz] Mostowski byli ludźmi młodymi, wszyscy między dwudziestu a trzydziestu laty, zapał ich objawiał się piórem.[...] Wszyscy trzej ulubionymi byli mówcami, a ziomkowie ich utrzymywali, że zwięzłość, wyrazistość, wytworność cyceronowską polskiemu językowi przyswoili.  
Po zwycięstwie konfederacji targowickiej, i po zamknięciu gazety, młody kasztelan przez Saksonię i Szwajcarię dotarł do Francji. Do ogarniętego rewolucją Paryża przybył w październiku, tegoż roku. Początkowo podróżował z żoną Anną Barbarą Olimpią, która oburzona jego romansem z Rozalią z Chodkiewiczów - Lubomirską, wkrótce ich pożegnała. W Paryżu podejrzewany najpierw przez żyrondystów, później jakobinów o kontakty z arystokracją i rojalistami dwukrotnie trafiał do więzienia. Tam też jego przyjaciółkę R. Lubomirską zgilotynowano 30.06.1794r. T. Mostowski miał więcej szczęścia i natychmiast po opuszczeniu więzienia powrócił do Polski. Rozalia z Chodkiewiczów (1768 -1794) z Czarnobyla, to jedna z najpiękniejszych Polek doby stanisławowskiej, od 1786 r. żona Aleksandra ks. Lubomirskiego, generał majora wojsk francuskich, od 1785 kasztelana kijowskiego. Małżeństwo nie było dobrane. Ona wesoła i dowcipna, lubiąca się bawić, bywalczyni salonów w całej Europie, rozrzutna zaciągająca wiecznie długi. On wprawdzie uczciwy, szlachetny i politycznie rozważny, ale jednocześnie sztywny i oszczędny do przesady. Swoją ostatnią podróż do Francji, w 1793 r. odbyła w towarzystwie czteroletniej córki Rozalki i T. Mostowskiego. Z niewiadomych przyczyn pozostała w Paryżu po wyjeździe kochanka. Aresztowano ją 19 listopada 1793 r. pod zarzutem sprzyjania  ancien regime`owi i pomimo licznych interwencji ścięto. Była to jedyna Polka zgilotynowana w czasie wielkiej rewolucji. Jej burzliwe życie i dramatyczna śmierć przez długi czas pobudzały wyobraźnię pisarzy. Córka  Rozalia (1788-1865) szczęśliwie przeżyła i już jako dorosła panna wyszła za męża za Wacława Rzewuskiego zwanego Emirem. Dziś możemy się domyślać, iż  zgilotynowano tą cudzoziemkę tylko dlatego, że była żoną najemnego generała w służbie Francji.                          
T. Mostowski był już w Polsce to pod koniec listopada 1793 roku. Zamieszkał w swoim majątku w Tarchominie koło Warszawy. Projektantem tarchomińskiego zespołu pałacowo - ogrodowego był  wybitny architekt Szymon Bogumił Zug (1733-1807), pracujący w latach 1780-tych  także dla Marii z Lubomirskich ks. Radziwiłłowej z pałacu przy ul. Długiej.  
W Warszawie podejrzewany o sympatię i kontakty z rewolucjonistami francuskimi, z rozkazu ambasadora carskiego Jakuba Johanna Siebersa (1731 - 1808)  osadzony został w areszcie domowym. Dopiero po interwencji swojej żony Anny Barbary i za osobistym wstawiennictwem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego odzyskał wolność wczesną wiosną 1794 r. Natychmiast włączył się w wir przygotowań do powstania kościuszkowskiego. Brał w nim czynny udział, początkowo jako jeden z radców Rady Najwyższej Narodowej. U schyłku insurekcji, już po klęsce maciejowickiej, kasztelan został powołany do składów dwóch kolejnych Rad Wojennych, a  w dniu 7.11.1794 r., wraz z Ignacym Potockim (1750 - 1809) uzgadniał z gen. Aleksandrem Suworowem (1729 - 1800) na Pradze warunki kapitulacji Warszawy. Aresztowany w Warszawie 21.11.1794 r. został wywieziony do Petersburga. Ułaskawiony przez cara Pawła I (1754 - 1801), na początku 1797 r. opuszcza miasto nad Newą. Wraca do kraju, gdzie nawiązuje kontakty z grupą patriotów marzących o niepodległej ojczyźnie. W listopadzie, tegoż roku, wspólnie z Piotrem Maleszewskim spotkał się w Paryżu z Napoleonem Bonaparte, prosząc o poparcie sprawy polskiej. We Francji pozostawał do 1802 r. Dobra ziemskie w okolicach Boulogne, odziedziczone po ojcu i osobiście znacznie rozszerzone zapewniały mu dostatnie życie i pozwalały na kontynuowanie własnych zainteresowań rolnictwem, przemysłem i administracją. W 1802 r. powrócił do kraju, do swego rodzinnego Tarchomina. Do tarchomińskiego majątku sprowadził nowoczesne maszyny i kilkunastu francuskich osadników, aby przy ich pomocy stworzyć wzorcowe gospodarstwo rolniczo - przemysłowe. Równocześnie dla warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, założył drukarnię. Siedzibą jej była jedna z oficyn odziedziczonego po dziadku, Janie warszawskiego pałacu przy ul. Przejazd i Nowolipie 646. Dziś ul. Nowolipie 2 - słynny Pałac Mostowskich- siedziba Stołecznej Komendy Policji.  
W latach 1802-1805 zasłużył się kulturze dwudziestosiedmiotomową serią wydawniczą Wybór pisarzów polskich, w której znalazły się dzieła najwybitniejszych literatów i publicystów polskich. Kolejny raz T. Mostowski zasłynął jako wydawca po 1815 r., kiedy to opublikował m.in.: Śpiewy historyczne swojego przyjaciela J.U. Niemcewicza (1751-1841) służące sprawie narodowej.
Następnych sześć lat spędza jednak we Francji i dopiero we wrześniu 1812 r. pojawia się w granicach Księstwa Warszawskiego. Tu od razu powierzono mu tekę ministra spraw wewnętrznych i religijnych (19.09.1812).Współpracuje z Adamem Kazimierzem ks. Czartoryskim (1734-1823), był przy pertraktacjach z carem Aleksandrem I. Opracowuje zasady administracji i projekty ustaw dla przyszłego Królestwa Kongresowego. W dn. 1.12.1815 r. Tadeusz Mostowski zostaje odznaczony Orderem Orła Białego, tego samego dnia dostaje nominację na ministra prezydującego w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji.  
Od 1817 r. zasiada także w Radzie Administracyjnej Królestwa Polskiego. Pomimo sporów i odmiennych poglądów politycznych obowiązki swoje wykonywał rzetelnie. Hrabia Mostowski, w pierwszych latach Królestwa Polskiego zasłużył się krajowi bardzo żywą działalnością w dziedzinie oświaty i w życiu gospodarczym- twierdzi jego biograf Jerzy Skowronek.  
Konflikty z ministrem przychodu i skarbu Ksawerym ks. Druckim Lubeckim (1778-1846); utarczki sejmowe  zniechęciły Mostowskiego do funkcji sternika resortu. 
Pomimo awansu w dn. 13.VI. 1825 r, na senatora wojewodę, tłumacząc się złym stanem zdrowia powoli usuwał się w cień. W tym czasie na stałe  mieszkał w Warszawie przy ul. Leszno nr 659.
 Coraz więcej czasu poświęcał rodzinie i majątkowi w Tarchominie. Poszerzając rodzinne dobra, za kwotę 40000 zł, 13.10.1827 r. zakupił na licytacji podwarszawskie dominium wiązowskie.  W centrum Wiązowny wznosił się pałac w otulinie parku krajobrazowego i ogrodów warzywnych: Pałac mieszkalny, pawilony cztery, ogrody owocowe dwa, promenada angielska, ogrodów warzywnych pięć. Ambitne plany rozwoju gospodarczego i modernizacja majątku zostały zrealizowana tylko częściowo. Szeroko rozpoczęte działania przerwał wybuch powstania listopadowego. Niechętny wystąpieniu zbrojnemu przeciwko Rosji, jako członek Wydziału Wykonawczego Rady Administracyjnej Mostowski nie podpisał aktu powstania. Pomimo tego  carscy żołnierze feldmarszałka Iwana Dybicza, biorący udział w bitwie pod Olszynką Grochowską 25.02. 1831 r. ograbili i zdewastowali podwarszawskie dobra hrabiego.
Wiosną 1831 r. Jerzy Adam ks. Czartoryski (1770-1861), jako prezes Rządu Narodowego oficjalnie wysłał Mostowskiego z misją dyplomatyczną do Berlina, z której już nie wrócił. W pierwszych latach po upadku powstania hrabia pozostawał w Berlinie. W 1832 r. otrzymał oficjalną dymisję wraz z rządową emeryturą, uzasadnioną podeszłym wiekiem. Ponadto otrzymał zezwolenie na stały pobyt we Francji, do której niebawem się przeprowadził. Do końca swego życia stał na uboczu polskiej emigracji popowstaniowej. Swoje literackie posłanie realizował współpracując z redakcją Biographe Universell L.G. Michauda, dla którego opracował kilka artykułów o wybitnych Polakach m. in.: o Tadeuszu Czackim (1765-1813) i Adamie Naruszewiczu (1733-1796). W 1838 r. w Polsce, w Tygodniku Rolniczo - Technologicznym ukazała się jego praca o cukrownictwie pt.: O domowym wyrabianiu i rafinowaniu cukru z buraków.
Tadeusz hr. Mostowski zmarł 8.12.1842 r. w Billancourt pod Paryżem. Trumnę ze zwłokami hrabiego pogrzebano na paryskim cmentarzu Montmartre, obok wcześniej zmarłej żony Marii. Tadeusz Mostowski to: ruchliwy działacz polityczny, energiczny i pomysłowy minister, świetny organizator. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli ostatniego pokolenia oświeconych. Mimo niewątpliwych zasług przeszedł do historii jako wolterianin, epikurejczyk i sybaryta, zimny egoista, sceptyk a nawet cynik- pisali o nim historycy. Ten w dużym stopniu tendencyjny i nieprawdziwy portret tego wybitnego męża stanu powstał na bazie ostatnich dwudziestu pięciu lat jego życia.
Wg: Krzysztof Oktabiński, Nad Mienia Świdrem, cz. II Letniska, Wiązowna 2005, s.45-52