Pasaż Simonsa był - używając dzisiejszej terminologii - inwestycją zagraniczną na Nalewkach. Uściślając - inwestycją kapitału niemieckiego.

Pod koniec XIX w., na fali handlowej prosperity, jaką stworzyło zniesienie przez władze carskie granicy celnej nad Bugiem między imperium rosyjskim a Królestwem Kongresowym, majętny berliński przedsiębiorca Albert Simons zainteresował się gruntem na warszawskim Muranowie, u zbiegu Nalewek z ulicą Długą. Wcześniej wznosiły się w tym miejscu warsztaty artyleryjskie na terenie dawnego klasztoru brygidek (od którego pochodzą nazwy Nowolipek i Nowolipia), ale je rozebrano. Władze miejskie nie miały spójnej koncepcji, co zrobić ze sporą działką. Może by tak skorzystać z okazji i poszerzyć wjazd na Nalewki od strony ulicy Bielańskiej? Simons miał jednak odmienne plany, do których realizacji popychała go wizja przyszłych zysków - chciał przejąć część hurtowego handlu, kwitnącego wówczas w okolicy. I dopiął swego. Na początku 1900 r. na rogu Nalewek i Długiej ruszyła budowa wielkiego gmachu według projektu inżyniera Terleckiego. Przeznaczono go wyłącznie na składy i kantory. Budynek oparto na szkieletowej konstrukcji z żelbetu, co było jeszcze wówczas w Warszawie nowością ( w takiej technice wykonano dotąd tylko Bazar Lesserów przy ulicy Rymarskiej według projektu Henryka Marconiego). Żelbet gwarantował trwałość, czego dowiodły późniejsze losy Pasażu podczas II wojny światowej. Ale nie uprzedzajmy faktów....

Jak wyglądał budynek, ukończony w 1904 r.? Był przysadzisty, o pięciu kondygnacjach i dwóch członach. Główna, narożna część - jak pisze Zbigniew Pakalski w książce "Nalewki. Z dziejów polskiej i żydowskiej ulicy w Warszawie" (Oficyna Graficzno-Wydawnicza Typografika, Warszawa 2003 r.) była otoczona wąską, ciemną uliczką dojazdową nazywaną Wyjazd. Za nią dugi człon gmachu składał się z dwóch skrzydeł - od Długiej i od Nalewek. Elewację miał prostą, z wielkimi oknami , między którymi rozwieszano  liczne tablice reklamowe. Wewnątrz szerokie korytarze prowadziły do sal różnej wielkości i różnego przeznaczenia - handlowego, usługowego i biurowego. W tej części Pasażu mieściły się trzy wielkie firmy: producent obuwia Bata, fabryka pończoch i trykotaży Fuchsa oraz sklep z platerami znanej spółki Norblin, Bracia Buch i T. Werner. Swoje biura miał też tutaj Polski Monopol Loteryjny. W pasażu były miejsca na 72 sklepy detaliczne.

 

 

Dwa lata później Simons, widząc, że inwestycja się opłaciła - handel z Cesarstwem Rosyjskim kwitł - ulokował po drugiej stronie uliczki Wyjazd kolejne skrzydło Pasażu, wyższe od niego o dwie kondygnacje, pod numerem Nalewki 2 A. Pierwotnie planował nawet dziesięciopiętrowy wieżowiec. Z podziemi na szóste piętro można było dostać się przy pomocy nowoczesnych wind, poruszanych własną energią elektryczną, która jednocześnie zapewniała oświetlenie wszystkich lokali.

"Budynek spełniał swą rolę jako siedziba wielu firm i skład towarów o wartości milionów rubli. Był jakby pomnikiem ówczesnych stosunków handlowych z Cesarstwem" - pisał o Pasażu Andrzej Jeżewski z tygodnika Stolica w książce "Warszawa na starej fotografii" (Wydawnictwo Artystyczno-Graficzne, Warszawa 1960 r.)

 

 

Pierwsza wojna światowa przerwała te sukcesy. Przemysł i handel, nastawione dotąd na rynek wschodni, podupadły. Magazyny Pasażu Simonsa zaczęły świecić pustkami, więc ulokowano w nim sklepy i zakłady usługowe przeznaczone głównie dla mieszkańców dzielnicy. Na Nalewkach 2 A, czyli w wyższym skrzydle gmachu, ulokował się m.in. skład dywanów Aronsona, fabryka perfum "Georg Dralle", Żydowskie Towarzystwo Gimnastyczno-Sportowe "Makabi", trzy szkoły powszechne i żeńskie gimnazjum kupieckie. Środkową część niższego budynku zaanektował Sąd Grodzki, którego liczne oddziały były dotąd rozrzucone po całym mieście. Funkcjonował tutaj niemal do wybuchu drugiej wojny światowej - zaledwie kilka miesięcy wcześniej przeprowadził się do specjalnie wybudowanego gmachu na Lesznie.

W tej części, oprócz innych firm, które - jak pisze Andrzej Jeżewski - "z rozmaitym skutkiem walczyły z przeciwnościami losu i urzędem skarbowym", mieściła się też firma Kurcan, potentat w handlu odzieżą na raty. W latach dwudziestych w prasie często można było napotkać jej charakterystyczną rysunkową reklamę z psem targającym nogawkę wytwornie odzianego dżentelmena. Ten przemawiał do zwierzęcia: "Nie trudź-że się piesku miły, nadaremnie tracisz siły. Praca będzie zmarnowana, bo garnitur - od Kurcana".