Miejsce jak z powieści Ferenca Molnara istniało na Muranowie od 1823 r. do lat siedemdziesiątych XX w., kiedy wykorzystano je pod budowę kolejowej linii obwodowej. Miał kształt czworoboka, mieścił się na terenie dawnej bazy samochodowej na zachód od ul. Pokornej, sąsiadując od północy ze Stawkami, tam, gdzie teraz stoją nowe budynki spółdzielni Dembud – naprzeciw obecnego wylotu ulicy Zamenhofa. Podobnie jak jego powieściowy odpowiednik, był jednym z modnych wówczas w Europie placów przeznaczonych do ćwiczeń wojskowych. Tu odbywały się musztry i pokazy wojska Królestawa Polskiego, potem – po upadku Powstania Listopadowego – wojska rosyjskiego. Stopniowo zaczął służyć jako miejsce pod magazyny i składy, do czego przyczyniło się znacznie sąsiedztwo Dworca Nadwiślańskiego (obecnie Gdańskiego), otoczonego rampami i bocznicami. Część placu służyła jako targowisko -  w 1894 r. przeniesiono tu handlarzy tandetą z ul. Wołowej, kupcy ze wsi sprzedawali też owoce i warzywa. Stopniowo zabudowywany pawilonami, plac Broni stracił dawną funkcję, ale w potocznym nazewnictwie pojawiał się aż do 1945 r. Żydowscy chłopcy z Muranowa wykorzystywali ten teren podobnie jak powieściowy Nemeczek i spółka, co wspomina Bernard Singer w „Moich Nalewkach“ (Czytelnik, Warszawa 1993 r.): „Grupy jednego chederu łączyły się z grupami innych dla większych przepraw. Główne bitwy odkładano zazwyczaj do soboty. Wszystkie grupy schodziły się w ten dzień na plac Broni dla walki z groźniejszym nieprzyjacielem, to znaczy z gojami.. Nieżydowskich chłopaków nazywano szałuwim. Istniał podział terytorialny. Żydowska grupa wychodziła z Sierakowskiej i Wołówki i zajmowała jedną stronę placu Broni; chrześcijańska zawijała się z przeciwległej strony, od Konwiktorskiej, Freta, Nowego Miasta, i zajmowała pozycje bliżej Cytadeli. Bójki trwały od trzech do czterech godzin. Zaczynały się od ognia artyleryjskiego, od obrzucania się kamieniami. Należałem do giermków przygotowujących kamienie. Później następowała walka na pięści. Wodzowie operowali złożoną strategią aż do zaskoczenia tyłów. Każda bitwa kończyła się okaleczeniem kilkunastu chłopaków, a mimo to nie doprowadzała do żadnych ekscesów. Starsi nie wtrącali się do naszych bójek. Gdy jednak bitwa przeciągała się zbyt długo, zjawiali się konni kozacy i rozpędzali  wszystkich. Bitwy na placu Broni miały tą zaletę, że były połączone z tzw. przebywaniem na świeżym powietrzu“.
1 września 1939 r. na terenie dawnego placu Broni miała zacząć się budowa pierwszego w Warszawie dworca autobusowego według projektu architekta Kamińskiego. Miał kosztować ok. 150 tys. zł. Zebrano nawet na ten cel pieniądze od inwestorów.... Dworzec nigdy nie powstał, za to już pierwszego dnia wojny spłonęły drewniane pawilony handlowe.